Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Φεβρουαρίου 2016

Το Σάββατο και την Κυριακή 27 & 28 Φλεβάρη στο προαύλιο του 1ου Δημοτικού Σχολείου Αιγάλεω. Σας περιμένουμε!

Read Full Post »

 

Ο Σύλλογος Μικρασιατών Αιγάλεω «Νέες Κυδωνίες» συμμετέχει στην δράση των εργαστηρίων φωτογραφίας «ΕΣΤΙΑΖΩ» που υλοποιεί η Locus Athens και ο Δήμος Αιγάλεω.

Όσοι από τους μαθητές γυμνασίου και λυκείου επιθυμούν να συμμετάσχουν δωρεάν μπορούν να στείλουν e-mail στο locus@locusathens.com ή στο e-mail του συλλόγου mikrasiates.aigaleo@outlook.com
Το πρόγραμμα περιλαμβάνει 6 συναντήσεις που θα πραγματοποιηθούν στο 5ο Λύκειο 2016 κάθε Παρασκευή, μετά τη λήξη των διδακτικών ωρών του σχολείου, συγκεκριμένα στις 2.30-4 μ.μ., ενώ η διάρκεια κάθε συνάντησης θα είναι 1.30 ώρα.

ΚΥΚΛΟΣ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΩΝ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ «ΕΣΤΙΑΖΩ» του Γιάννη Χατζηασλάνη

Η μη κερδοσκοπική οργάνωση locus athens σε συνεργασία με το Δήμο Αιγάλεω θα υλοποιήσει το Πρόγραμμα – Εργαστήριο φωτογραφίας «Εστιάζω», στο πλαισιο του project «Αιγάλεω City», με υπεύθυνο τον φωτογράφο Γιάννη Χατζηασλάνη. Πρόκειται για έναν καταξιωμένο καλλιτέχνη, που έχει εκθέσει τις φωτογραφίες του σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, αλλά και στο Λονδίνο, το Μιλάνο, τη Βενετία. Για περισσότερες πληροφορίες για τον καλλιτέχνη μπορείτε να μπείτε στο ακόλουθο site: http://www.hadjiaslanis.com
Οι συμμετέχοντες θα τραβήξουν τις δικές τους φωτογραφίες και θα ενσαρκώσουν το ρόλο του φωτογράφου, μέσα από την ενασχόλησή τους με το «θέμα της εστίας», το οποίο θα απαρτίζεται από τις εξής ενότητες: το προσωπικό, το βιωματικό, το κέντρο, το πατρικό, το σπίτι, η οικογένεια, η ταυτότητα, η καταγωγή, η προσφυγιά, το καταφύγιο. Επίσης, στο τέλος του εργαστηρίου θα έχουν την ευκαιρία να σχεδιάσουν ένα φυλλάδιο – κατάλογο, που θα περιλαμβάνει όλες τις φωτογραφίες τους ή όσες θα επιλέξουν οι ίδιοι.
Η συμμετοχή σας στο Πρόγραμμα – Εργαστήριο θα είναι πραγματικά μια αξέχαστη και μοναδική εμπειρία! Αν σας ενδιαφέρει να λάβετε μέρος σ’ αυτό το πρόγραμμα, θα πρέπει να επικοινωνήσετε με το τμήμα Εκπαίδευσης του Δήμου ή με τη locus athens, στέλνοντας e-mail στο locus@locusathens.com.

Απαραίτητη προϋπόθεση για τη συμμετοχή σας είναι να έχετε μαζί σας μια ψηφιακή φωτογραφική μηχανή.

Read Full Post »

Ελάτε να γλεντήσουμε!

ΑΦΙΣΑ 1

Read Full Post »

ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΟ ΓΛΕΝΤΙ

σινοπουλος

Ο Σύλλογος Μικρασιατών Αιγάλεω «Νέες Κυδωνίες» στο πλαίσιο των εορταστικών του εκδηλώσεων σας προσκαλεί σε ένα ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟ, ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΟ ΓΛΕΝΤΙ με σκοπούς και τραγούδια από τις αξέχαστες πατρίδες!

Το γλέντι θα συνοδεύσουν οι:

Κατερίνα Παπαδοπούλου- Τραγούδι
Σωκράτης Σινόπουλος-Πολίτικη λύρα
Χρήστος Τσιαμούλης- Ούτι

Θα χαρούμε να μας τιμήσετε με την παρουσία σας!!!

Για το ΔΣ
Ο Πρόεδρος                                Η Γραμματέας
Γιάννης Κουτούλιας                     Έλλη Λαλέτσογλου

* Για πληροφορίες και κρατήσεις καλέστε στα:
694 5723665 & 6936173573

Read Full Post »

Αναδημοσίευση του άρθρου από την ιστοσελίδα των Φλώρων Εικαστικών

Την Κυριακή 10 Ιανουαρίου 2016, στις 18.00, πραγματοποιήθηκε στο Πνευματικό Κέντρο «Γιάννης Ρίτσος» κοπή πρωτοχρονιάτικης πίτας του Συλλόγου Μικρασιατών Αιγάλεω, «Νέες Κυδωνίες». Η αίθουσα του φιλόξενου αυτού χώρου πλημμύρισε από ενθουσιώδη κόσμο όλων των ηλικιών. Τα συναισθήματα εναλλάσσονταν. Στιγμές έντονης συγκινησιακής φόρτισης με αναφορές στους πρόσφυγες της Μικρασίας, αλλά και στιγμές ευφορίας μέσω χαρμόσυνων ακουσμάτων από  την ενεργή χορωδία του συλλόγου.
Πρόγραμμα ποικίλο, με έντονες μνήμες της πρόσφατης ιστορίας μας, αλλά και ελπιδοφόρες αναφορές στο σήμερα. Άνθρωποι με ευδιάκριτη αγάπη για την παράδοση, καθώς και πάθος για τη δημιουργία στη σύγχρονη κοινωνία. Ομιλίες αναφορικά με τη μικρασιατική καταστροφή και απαγγελίες ποιημάτων με θέματα όπως αυτό της ξενοφοβίας και του ρατσισμού. Η βραδιά έκλεισε με την απονομή βραβείων σε όσους στήριξαν το Σύλλογο Μικρασιατών και  την ιδέα του ελληνισμού της διασποράς.

Ξεχωριστή η στιγμή που απονεμήθηκε στην ομάδα Εν Φλω βραβείο, τόσο για τη συνεργασία στην Art Athina με τις «Μικροϊστορίες 1» μέσω της εικαστικής παρουσίασης και της διαδραστικής εκδήλωσης, όσο και για την εικαστική έκθεση στο Μουσείο Μικρασιατικού Πολιτισμού στο Αιγάλεω με τις «Μικροϊστορίες 2». Και οι δύο δράσεις των Εν Φλω σημείωσαν επιτυχία καθώς υπήρξε έντονη συμμετοχή και ενδιαφέρον από το κοινό. Το κύριο ζητούμενο, η εξωστρέφεια μέσω της αλληλεπίδρασης πανεπιστημίου και κοινωνίας, τέθηκε σε εφαρμογή γι’ άλλη μια φορά, από ανθρώπους με διάθεση για επικοινωνία και δημιουργία.

Η απονομή έγινε από την κυρία Νίνα Τσιναρίδου Πρόεδρο του Συλλόγου Μικρασιατών και την κυρία Αθηνά Δασκαλάκη, αντιπρόεδρο του ομώνυμου συλλόγου. Κατά τη διάρκεια της σύντομης, αλλά εμπεριστατωμένης ομιλίας της, η κυρία Δασκαλάκη αναφέρθηκε με τιμητικά λόγια στον κύριο Χάρη Κοντοσφύρη και στην κυρία Δήμητρα Σιατερλή, καθηγητών του Τμήματος Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών Φλώρινας και  ιδρυτικών μελών της ομάδας. Μάλιστα έγινε ανάγνωση επιστολής της κυρίας Σιατερλή, η οποία λόγω υποχρεώσεων δεν παρίσταντο στην εκδήλωση παρά τη σφοδρή επιθυμίας της, καθώς και κείμενο χαιρετισμού του Πρύτανη του Πανεπιστημίου Μακεδονίας κυρίου Αντώνη Τουρλιδάκη, ο οποίος επικρότησε την όλη ενέργεια. Την τιμητική πλακέτα παρέλαβαν οι εξής φοιτητές και απόφοιτοι του Τ.Ε.Ε.Τ., μέλη της ομάδας Εν Φλω: Έρη Αγρίου, Βίκυ Σαμουϊλίδου, Αγάπη Μαντζιώρη, Ανδρέας Γαυριλιάδης και Ευαγγελία Καραστεργίου, ενώ η Παναγιώτα Κορωνιού ανέλαβε καθήκοντα φωτογράφου. Αν και η εκδήλωση έλαβε τέλος, η αίσθηση της συνεργασίας και της αναγνώρισης από γλυκούς ανθρώπους, μας ζεσταίνει ακόμα.

Πηγή: http://floroieikastikoi.blogspot.gr/2016/02/blog-post_96.html#more

Read Full Post »

Αναδημοσιεύουμε την όμορφη παρουσίαση της καθηγήτριας κ. Άννας Λυδάκη για το λεύκωμά μας «Μικρασιατών Ίχνη… Από τη Μικρά Ασία στο Αιγάλεω» στην ηλεκτρονική εφημερίδα liberal.gr

Της Άννα Λυδάκη

Η εικόνα είναι ο τρόπος της μνήμης, που «καδράρει» και ακινητοποιεί. Γι’ αυτό η φωτογραφία αφήνει βαθιά σημάδια και το αίσθημα αποκρυσταλλώνεται ευκολότερα γύρω από αυτή, παρά γύρω από ένα λεκτικό συναίσθημα, έγραφε η Susan Sontag (Παρατηρώντας τον πόνο των άλλων, μετ. Σ. Βελέντζας, Scripta).

Οι εικόνες, όμως, μπορεί να παρερμηνευτούν. Χρειάζονται λέξεις για την ερμηνεία τους. Γι’ αυτό και στο λεύκωμα Μικρασιατών Ίχνη… Από τη Μικρά Ασία στο Αιγάλεω*, που εμπεριέχει φωτογραφίες και άλλα ντοκουμέντα (πιστοποιητικά, βιβλιάρια προσφυγικής ιδιότητας και άλλα έγγραφα)  από την περίοδο  πριν και μετά το 1922, η Αθηνά Δασκαλάκη και ο  Γιάννης Κουτούλιας, γράφουν μικρά, προσεγμένα, κατατοπιστικά κείμενα που μιλούν για την καθημερινή ζωή στη Μ. Ασία, την έξοδο από την πατρώα γη και την εγκατάσταση των προσφύγων στο Αιγάλεω.

Τα ίχνη από εκείνη τη δύσκολη περίοδο καταγράφονται στις ασπρόμαυρες φωτογραφίες, πάνω στα πρόσωπα που κοιτούν κατάματα τον φακό. Πίσω από το ορατό ο προσεκτικός θεατής μπορεί να αισθανθεί το αθέατο, τις βουβές μαρτυρίες αγάπης, χαράς, πόνου, αλλά και θάρρους που λανθάνουν σ’ αυτές. Οι φωτογραφίες γίνονται οι σιωπηλοί αλλά ταυτόχρονα, με ένα δικό τους τρόπο, «εύγλωττοι» αυτόπτες μάρτυρες μιας ξένοιαστης προηγούμενης ζωής, μιας τραγωδίας και μιας προσπάθειας επούλωσης των τραυμάτων του παρελθόντος και συνέχισης της ζωής.

Οι φωτογραφίες στο λεύκωμα παραχωρήθηκαν από τους δημότες στον Σύλλογο Μικρασιατών Αιγάλεω «Νέες Κυδωνίες» και συνοδεύονται με επεξηγηματικές λεζάντες για την οικογένεια και τον τόπο καταγωγής των εικονιζόμενων και συχνά με μικρά βιογραφικά και αφηγήσεις. Είναι φωτογραφίες οικογενειακές, με τα μεγαλύτερα σε ηλικία μέλη να κάθονται και ολόγυρά τους όρθια τα υπόλοιπα, φωτογραφίες γάμου,  στιγμιότυπα από την καθημερινότητα και τις γιορτές με φιλικές παρέες, φωτογραφίες από το «κουράκι» (περιφορά των εικόνων για την πρόκληση βροχής), φωτογραφίες από μια εκδρομή… Απεικονίζονται ανδρόγυνα -άλλα νεαρά και άλλα ηλικιωμένα- και πορτρέτα ανδρών και γυναικών. Οι τόποι καταγωγής που αναφέρονται είναι Αλάτσατα, Σμύρνη, Αϊβαλί, Κωνσταντινούπολη, Τσεσμές, Αλάγια, Αττάλεια, Λιβίσι, Βουρλά, Τσοπανισά, Οργανλί, Καρατζορέν, Μπουρνόβα, Κουκλουτζάς, Κορδελιό, Σινασός, Τσανάκαλλε, Τροία, Αλικαρνασσός, Τραπεζούντα, Ντεηρμέν… όλα μέρη της Ανατολής.

Οι άντρες που φωτογραφίζονται είναι καλοντυμένοι, σοβαροί συχνά με παπιγιόν ή γραβάτα, με λουλούδι ή μαντιλάκι στο πέτο που φανερώνουν ευημερία και ξένοιαστες μέρες. Άλλοι είναι ασκεπείς, και άλλοι με καπέλο ή με τον χαρακτηριστικό σκούφο. Πολλοί φορούν ρούχα στρατιωτικά. Οι γυναίκες στις φωτογραφίες είναι όμορφες, με στολίδια, με ωραία, μοντέρνα φορέματα και παπούτσια ψηλοτάκουνα σύμφωνα με τη μόδα και τον κοσμοπολίτικο αέρα που χαρακτήριζε την περιοχή τότε. Άλλες είναι ντυμένες με παραδοσιακές στολές. Άλλες φωτογραφίζονται στο σπίτι τους, άλλες στην παραλία, στη βόλτα ή σε κλειστούς χώρους, καθισμένες σε κομψά καθίσματα με φόντο λουλούδια, ακουμπισμένες με απερίγραπτη χάρη πάνω σε σκαλιστές ανθοστήλες. Τα αγόρια είναι καλοχτενισμένα και τα κορίτσια έχουν λευκούς φιόγκους στα μαλλιά…

Ανάμεσά στις φωτογραφίες υπάρχουν «Φύλλα ταυτότητας» από τη Μ. Ασία, πιστοποιητικά στέψεως και βάφτισης από την Ιερά Μητρόπολη της Κρήνης  και την Ιερά Μητρόπολη Κυδωνιών, από το Οικουμενικόν Πατριαρχείον… Και ένα ενδεικτικό με άριστα από τα Εκπαιδευτήρια Κυδωνιών, το δημοτικό σχολείο αρρένων του 1921.

Όλα αυτά χάθηκαν μετά την υπογραφή της σύμβασης για την ανταλλαγή πληθυσμών το 1923 στη Λωζάνη. Οι άνθρωποι αναγκάστηκαν να φύγουν από τις προγονικές εστίες ως πρόσφυγες και να εγκατασταθούν αργότερα στην περιοχή του Αιγάλεω ιδρύοντας τις Νέες Κυδωνίες.

Στις φωτογραφίες τις τραβηγμένες στον νέο τόπο, οι πρόσφυγες απεικονίζονται στις οικοδομές που θα γίνονταν τα νέα σπιτικά τους, στις αυλές των προσφυγικών, στους χώρους της δουλειάς, στο καφενείο, στον δρόμο παρέα με τους νέους γείτονες…

Τα κουστούμια και τα ακριβά φορέματα έχουν αντικατασταθεί από ρούχα εξίσου προσεγμένα, αλλά και πιο καθημερινά που φανερώνουν τον μόχθο για την επιβίωση. Οι παππούδες και οι γιαγιάδες, που γέρασαν περιμένοντας μάταια ότι θα καταφέρουν να δουν ξανά τον γενέθλιο τόπο, έχουν μια θλίψη στη ματιά. Βλέποντας κανείς τα πρόσωπά τους στις φωτογραφίες, μπορεί να φανταστεί τις κουβέντες τους στις βεγγέρες:  Αφηγούνται συχνά τα παλιά, μιλούν για το παρελθόν, που είναι εσαεί παρόν, συζητούν για το παρόν και κάνουν όνειρα για το μέλλον, το άμεσο στην Ελλάδα και κάποιοι το απώτερο, εκείνο που ονειρεύονται ότι θα ζήσουν στον τόπο τους, όταν επιστρέψουν εκεί. Αυτή η αξεχώριστη χρονική ενότητα σημαδεύει όλη τους τη ζωή. Προχωρούν με το κεφάλι στραμμένο στα αλλοτινά χρόνια. Και όταν θα τους πλημμύριζε το παράπονο για την προσφυγιά θα «έπιαναν» με καημό τα σμυρνέικα και τους αμανέδες…

Ο χαρακτηρισμός «πρόσφυγας» υπάρχει πια στα χαρτιά τους και μαζί σημειωμένη «Σπουδαία ειδοποίησις: Ουδείς πρόσφυξ! [με θαυμαστικό για να τονίζεται η διαταγή] Ουδείς πρόσφυξ! Πρέπει να φεύγει από τόπου εις τόπον άνευ αδείας των αρχών».

Συχνά στα οικογενειακά βιβλιάρια των προσφύγων στη θέση του ονόματος του αρχηγού της οικογένειας είναι ένα γυναικείο όνομα, μια γυναίκα που φωτογραφίζεται πλαισιωμένη από τα παιδιά της, χωρίς τον άντρα της. Εκείνος, ποιος ξέρει πού θα χάθηκε…

Το κράτος δεν κατάφερε να βοηθήσει επαρκώς τους πρόσφυγες και η ανεπάρκεια αυτή καλυπτόταν με την καλλιέργεια της ελπίδας ότι γρήγορα θα γυρίσουν στον τόπο τους, ότι όλα ήταν προσωρινά. Και εκείνοι το πίστευαν. Η επιστροφή έγινε το όνειρο των εκπατρισμένων που δεν ήθελαν να αποδεχτούν το γεγονός του διά παντός ξεριζωμού τους, όπως φαίνεται από λόγια τους που σημειώνονται στο λεύκωμα. Η εύφορη γη των Κυδωνιών δεν έμοιαζε με τις Νέες Κυδωνίες όσο και αν προσπαθούσαν, μετονομάζοντας τον χώρο που τους παραχωρήθηκε, να τον κάνουν τόπο.

Παρ’ όλα αυτά, παρά τη νοσταλγία, δεν σκύβουν το κεφάλι. Φροντίζουν τα μικρά τους σπίτια, δουλεύουν, προοδεύουν, ασχολούνται με τα κοινά και αφήνουν το στίγμα τους στην τοπική κοινωνία. Και αυτό διαφαίνεται στις μετέπειτα φωτογραφίες που φανερώνουν μια ικανοποίηση για ό,τι κατάφεραν με τη σκληρή δουλειά τους, την απόφαση και τη θέλησή τους να μη σκύψουν το κεφάλι: απεικονίζονται μεν βασανισμένα πρόσωπα, αλλά και θεληματικά μάτια, αποφασισμένα να επιβιώσουν. Μπορεί κανείς να δει εικόνες γλεντιού, εκδρομής, χαράς… φωτογραφίες παιδιών που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στην Ελλάδα.

Το υπερήφανο βλέμμα που ανακτάται και πάλι δεν κρύβει, βέβαια, την πικρία για όσα πέρασαν, αλλά φανερώνει, επίσης, τη δύναμή τους. Οι άντρες κοιτούν ξανά με θάρρος το φακό και οι γυναίκες ποζάρουν χαμογελώντας.

Στο λεύκωμα Ίχνη ζωής… Από τη Μικρά Ασία στο Αιγάλεω της Αθηνάς Δασκαλάκη και του Γιάννη Κουτούλια οι φωτογραφίες ανακαλούν στη μνήμη και «μιλούν» σιωπηλά για πράγματα συχνά ανείπωτα, ενώ η ιστορία δομείται και παρουσιάζεται ως βιωμένη ιστορία. Δεν είναι η ιστορία των συμβάντων και των μεγάλων γεγονότων που καταγράφουν οι ιστορικοί στα αρχεία τους. Εκείνη είναι συνήθως η ιστορία της εκάστοτε εξουσίας που παίρνει τις αποφάσεις της ερήμην του λαού («αρχείο» σήμαινε το σπίτι του άρχοντα).Η ιστορία που παρουσιάζεται στο λεύκωμα συγκροτείται από τις μικρές ιστορίες των καθημερινών ανθρώπων, αυτές που σκιαγραφούν τον πραγματικό, τον βιωμένο κόσμο, πέρα από τις στεγνές χρονολογίες. Και η συνύπαρξη της ιστορικής γνώσης με το συναίσθημα που αναδύεται από τις φωτογραφίες καθιστά το λεύκωμα ιδιαίτερα ενδιαφέρον.

 

*Α. Δασκαλάκη & Γ. Κουτούλιας (επιμέλεια – κείμενα), Μικρασιατών ίχνη… Από τη Μικρά Ασία στο Αιγάλεω, Σύλλογος Μικρασιατών Αιγάλεω «Νέες Κυδωνίες», Αιγάλεω 2015.

http://www.liberal.gr/arthro/30995/epikairotita/2016/mikrasiaton-ichnii-apo-ti-mikra-asia-sto-aigaleo.html

 

Read Full Post »